Wanneer is het genoeg? In mijn werk als EVV’er in de ouderenzorg zie ik het vaak: mantelzorgers die nét iets te lang zijn doorgegaan. Die achteraf zeggen: “We waren er eigenlijk al overheen.” Ze wilden het goed doen. Liefdevol blijven zorgen. Maar ergens onderweg zijn ze zichzelf kwijtgeraakt. Het sluipt erin Je begint met wat hulp in huis. Dan kook je elke dag een warme maaltijd. Daarna regel je de was, de medicatie, het overzicht. Je gaat er ’s nachts naartoe als er paniek is. En je werk? Je eigen gezin? Dat schiet erbij in. Maar je denkt: “Ik moet dit kunnen. Het is mijn moeder.” Of: “Mijn partner heeft voor mij gezorgd. Nu ben ik aan de beurt.” Totdat je lichaam iets anders zegt. Je slaapt slecht. Je huilt vaker dan vroeger. Je wordt boos. Je vergeet...

Wanneer weet je dat het tijd is? Zorg je voor iemand met dementie? En vraag je je af of het nog wel veilig is thuis? Die twijfel ken ik maar al te goed. In het wooncentrum waar ik werk, zie ik het vaak gebeuren. Een partner of dochter brengt iemand bij ons. Moe. Verdrietig. Met een schuldgevoel. Alsof ze ‘te snel’ hebben opgegeven. Terwijl ze eigenlijk al te lang hebben volgehouden. De twijfel die vreet Er is veel weerstand tegen het verpleeghuis. En dat begrijp ik. In het nieuws zie je vooral tekorten, fouten en schrijnende verhalen. Maar dat is niet het hele beeld. In de praktijk zie ik ook dit: Mensen met dementie die verdwalen in hun eigen huis Die vergeten dat ze gegeten hebben Die gevaarlijke situaties creëren, zonder het te weten Partners die al maanden niet goed...