Vanmorgen had ik een gesprek.
De vraag kwam weer: “Wat is paardencoaching nou eigenlijk? Wat doet het dan?”
Goede vraag. En eerlijk?
Het is geen trucje. Geen kunstje. Geen standaard antwoord.
Ik zat later in de tuin en keek naar mijn rijtje prei.
Ik had het netjes gezaaid. Met aandacht.
Maar wat zag ik?
Onkruid. Overal.
De prei stond er wel.
Maar je zag het bijna niet meer.
En dat is precies wat er gebeurt bij mensen.
Het zit er al. Alleen je ziet het niet meer.
Rust, richting, duidelijkheid.
Het zit er al.
Alleen:
je hoofd zit vol
je blijft rondjes draaien
je reageert in plaats van dat je kiest
Dat is het onkruid.
En hoe harder je gaat zoeken naar oplossingen…
hoe minder je nog ziet wat er eigenlijk al staat.
Wat doet paardencoaching dan?
Een paard kijkt niet naar je woorden.
Niet naar je verhaal.
Niet naar wat je denkt dat je moet laten zien.
Een paard reageert op wat er echt is.
Geen oordeel.
Geen gedoe.
Gewoon direct.
En daar gebeurt iets belangrijks.
Niet omdat het paard iets “doet”.
Maar omdat het zichtbaar maakt wat er al zit.
Terug naar die prei
Ik hoef geen nieuwe prei te zaaien.
Het staat er al.
Ik hoef alleen:
het onkruid weg te halen
ruimte te maken
licht en lucht toe te laten
En dan… groeit het vanzelf verder.
Zo werkt het ook bij jou
In een sessie gaan we niet “iets maken”.
We halen weg wat in de weg zit.
Zodat er weer ruimte komt voor:
helderheid
richting
beweging
mogelijkheden
Niet zweverig.
Wel eerlijk.
Een kleine vraag voor jou
Waar zit jouw “onkruid” op dit moment?
En wat gebeurt er als je daar eens niet omheen werkt…
maar het gewoon aankijkt?